Dünyada parçalanmış, iki-üç yerə bölünmüş millətlər, xalqlar var. Azərbaycan xalqı da onlardan biridir.  
Qısa məlumat üçün qeyd edək ki, Azərbaycanımızın tarixi bizim eradan əvvəllərə gedib çıxır. Yaxın tarixdən bəllidir ki, 1804-cü ildən 1813-cü ilə kimi davam edən Birinci Rusiya-İran müharibəsinin nəticəsi olaraq 1813-cü ildə imzalanan Gülüstan müqaviləsi ilə Azərbaycan torpaqlarının bir hissəsi Rusiyanın tabeçiliyinə keçdi. 
Daha dəqiq desək, müqavilə Dağıstanın, Gürcüstanın, bu günki Azərbaycan Respublikasının əksər hissəsinin və İrəvan mahalının Rusiya imperiyasına keçməsini rəsmiləşdirirdi. İkinci Rusiya-İran müharibəsindən sonra, yəni 1828-ci ildə bağlanan Türkmənçay müqaviləsi ilə bir çox ərazilərimiz də Rusiyaya verildi. Beləcə Araz çayı iki Azərbaycan arasında sərhəd oldu. 
Hətta bayatılarımızda da bu kədərlə qeyd olunur: Arazı ayırdılar Lil ilə doyurdular. Mən səndən ayrılmazdım Zülm ilə ayırdılar. Bəzən yerli-yersiz eşidirik ki, filan şair KQB-nin sifarişi ilə filan şeiri yazıb. Yaxşı, bu bayatını da babalarımız, nənələrimiz  sifarişlə yazıb..? 
4 misrada  bir xalqın zülmü, kədəri, dərdi elə ifadə olunub...Mən səndən ayrılmazdım, Zülm ilə ayırdılar. Bəli, bizi bir xalq olaraq zülmlə ayırıblar. 1918-1920-ci illərdə qısa müddətli müstəqil Azərbaycan Xalq cümhuriyyəti oldu. Sonra onu Rusiyanın Qırmızı Ordusu məhv elədi. Daha sonra 1945-1946-cı illərdə Cənubda müstəqil Pişəvəri höküməti yarandı, ancaq 1 il sonra İran cəlladları onu məhv elədi, Pişəvərinin özünü isə avtoqəzada öldürdülər. Şükür ki, 1991-ci ildə əldə etdiyimiz müstəqil Azərbaycan Respublikası dünyada öz mövqeyini gücləndirir, torpaqlarımızı işğaldan azad edəndən sonra dünya bizi hörmətlə qəbul edir, iqtisadiyyatımız güclənir, böyük dövlətləri enerji ilə təmin edirik və s. Son hadisələr zamanı Cənubi Azərbaycandakı qardaşlarımız da siyasi fəallıq göstərirlər, öz haqlarını tələb edirlər. 
Təsəvvür edirsiniz, İranda  bir dəstə erməni öz dilində məktəb aça bilər, amma on milyonlarla sayı olan azərbaycanlılar öz doğma dillərində məktəb aça bilməzlər. Bu XXI əsrdə faşist hərəkətidir. 
Son vaxtlar Azərbaycanın əldə etdiyi uğurlar, qardaş Türkiyə ilə yaxınlaşmağımız, Zəngəzur dəhlizi məsələsi, qonşu İranı qarın ağrısına salıb. Hələ İrandakı səfirliyimizə olan terror hücumu heç bir beynəlxalq normaya sığmır. Biz hələ illər uzunu İranın işğalçı  Ermənistana verdiyi maddi və mənəvi dəstəyi demirik. 
Məlumdur ki, Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev cənabları həmişə mehriban qonşuluq siyasətinə üstünlük verir. Amma qarşılığında İran tərəfi bizim səfirliyin əməkdaşını öldürür. Son vaxtlar Cənubi  Azərbaycandakı xeyli soydaşımız repressiyaya məruz qalır. Cənab Prezidentimiz dəfələrlə deyib ki, biz 40 milyon azərbaycanlının hüquqlarını qoruyacağıq. Bəli, biz hətta amansız  sovet rejimində belə Cənublu qardaşlarımızı unutmadıq. Yəqin ki, sovetin bərk  gedən vaxtında çəkilmiş “Qaçaq Nəbi”  filmini unutmayıblar. 
Məlumat üçün qeyd edək ki, ermənilərin Moskvaya şikayətinə görə, filmin adı dəfələrlə dəyişib, “Qanlı zəmi”, “Atları yəhərləyin” olub. Bəli, mənfur ermənilər həmişə bizim əl-ayağımıza dolaşıblar. Həmin filmdə Qaçaq Nəbi  iranlıya deyir: "Get, o şahənşahına de ki, Arazın o tayı da, bu tayı da mənim doğma el - obamdı". Sovet dövründə bu sözləri demək o qədər asan məsələ deyildi. Hətta onu da deyim ki, sovet senzurası filmə icazə verməyəndə rəhmətlik Mirzə İbrahimov, İsmayıl Şıxlı sovet ordenlərindən, hətta vətəndaşlıqdan imtina etməyi ortaya qoyublar. Bu o dövr üçün əsl qəhrəmanlıq idi. Sonrakı dönəmdə, daha dəqiq desək 1989-cu  ildə  çəkilmiş “ Doğma sahillər” filmində də bütöv  Azərbaycan məsələsi daha kəskin şəkildə qoyulub. 
Gəlin, filmdəki rus generalla azərbaycanlı hərbçinin arasındakı dialoqa nəzər salaq: -Rus general - Qurtarın, o tay, bu tay söhbətini…Xam xəyaldır bu arzunuz...həsrətində olduğunuz körpülər çoxdan uçurulub... -Azərbaycanı hərbçi -Su gələn arxa bir də gələr... -Bəsdirin qarışıqlıq saldınız...
Son vaxtlar  dilinizin əzbəri olub o tay bu tay... -Bu məmləkətin ağırlığı  tarix boyu  bizim millətin çiynində olub... 
İndi gördünüzmü, təkcə İran mollalarının deyil, rus generallarının da qarnına  ağrı dolub...
Sözün qısası, biz bir millət olaraq yenə də mehriban qonşuluq siaysətinə üstünlük veririk. Amma, bu demək deyil ki, biz qanbir, canbir qardaş-bacılarımızı müdafiə etməyəcəyik. Əsla. Biz sonadək onların öz hüquqlarını  müdafiə etmələri üçün əlimizdən gələni edəcəyik.